دربیمارستانی دو بیمار در یک اتاق بستری بودند.یکی ازبیماران اجازه داشت که هر روز بعدازظهر

یک ساعت روی تختش که کنار تنها پنجره ی اتاق بود بنشیند ولی بیمار دیگر مجبور بود هیچ تکانی

نخورد و همیشه پشت به هم اتاقیش روی تخت بخوابد. آن ها ساعت ها باهم صحبت می کردند از

همسر خانواده سربازی یا تعطیلاتشان باهم حرف می زدند و هر روز بعد از ظهر بیماری که تختش کنار

پنجره بود می نشست و تمام چیزهایی که بیرون از پنجره می دید برای هم اتاقیش توصیف می کرد.

پنجره رو به یک پارک بود که دریاچه ای زیبا داشت. مرغابی ها و قوها در دریاچه شنا می کردند و

کودکان باقایق های تفریحی شان در آب سرگرم بودند. درختان کهن به منظره ی بیرون زیبایی خاصی

بخشیده بودند و تصویری زیبا از شهر در افق دور دست دیده می شد. همان طورکه مرد کنار پنجره این

جزئیات را توصیف می کرد هم اتاقیش چشمانش رامی بست و این مناظر را در ذهنخود مجسم میکرد

و روحی تازه می گرفت . روزها و هفته ها سپری شد. تا این که روزی مرد کنار پنجره از دنیا رفت و

مستخدمین بیمارستان جسد او را از اتاق  بیرون بردند. مرد دیگر که بسیار ناراحت بود تقاضا کرد که

تختش را کنار پنجره منتقل کنند. پرستار این کار را با رضایت انجام داد. مرد به آرامیو با درد بسیار خود

 را به سمت پنجره کشاند تا اولین نگاهش را به دنیای بیرون از پنجره بیندازد. بالاخره توانست ان

منظره ی زیبا را با چشمان خودش ببیند ولی در کمال تعجب با یک دیوار بلند مواجه شد! مرد متعجب

به پرستار گفت که هم اتاقیش همیشه مناظر دل انگیزی را از پشت پنجره برای او توصیف می کرده

 است. پرستارپاسخ داد : ولی آن مرد کاملاً نابینا بود!