♥ღ بسْم رّب العُشاق ღ♥
کاش معشوق ز عاشق طلب جان می کرد .... تا که هر بی سر و پا نام خود عاشق ننهد
شاعر و فرشته اي با هم دوست شدند . فرشته پري به شاعر داد و شاعر ، شعري به فرشته. شاعر پر فرشته را لاي دفتر شعرش گذاشت و شعرهايش بوي آسمان گرفت. فرشته نیز شعر شاعر را زمزمه کرد و دهانش مزه عشق گرفت. خدا گفت : ديگر تمام شد ، ديگر زندگي براي هر دو دشوار مي شود. زيرا شاعري که بوي آسمان را بشنود ، زمين برايش کوچک است و فرشته اي که مزه عشق را بچشد، آسمان برايش تنگ.
نوشته شده در پنجشنبه سوم بهمن 1387ساعت
19:22 توسط رویا ღ مسعود | |
| Design By : Night Skin |
بسْم رّب العُشاق
به نام خداوندی که پاک ترین حس را در قلب محبوس کرد تا نا محرمان بدان دست درازی نکنند
به نام خداوندی که خود اولین عاشق بود تا بندگان رسم عشق از او بیاموزند
به نام خداوندی که دل سیاه شب را مأمن دل عاشق قرار داد و اشك را تنها پاك كننده سیاهی
اينجا از عشق مي نويسم نه شهوت و هوس . از معشوقي مي نويسم كه در همين نزديكي است و يا شايد نباشد و عشقي كه در كالبد كلمات قلب سفيد كاغذ را شِكاند تا همچون شيشه بگريد
LinkDump
